Odwiedziliśmy ostatnio podhale. Dla mnie odwiedzanie różnych miast jest okazją do zrobienia tkaninowych zakupów :) Tak było i tym razem. Weszłam do jednego sklepu w Nowym Targu. Spędziłam w nim jakąś godzinę i wyszłam z torbą tkanin. Polecam, właściciele mają jeszcze 2 hurtownie w Krakowie i w Myślenicach, nazywa się Milanex. A po drodze do domu, w Radomiu przy ul. Warszawskiej zrobiłam jeszcze małe zakupy :) |
Postanowiłam wzbogacić swoją nową piękną spódnicę małą torebeczką, potocznie zwaną kopertówką. Zostało mi troszkę tego pięknego materiału, więc grzechem byłoby go nie wykorzystać :) Przeglądając kolejne Burdy, trafiłam na opis wykonania kopertówki. Ponieważ do spódnicy posiadam buty idealnie pasujące w kolorze ciemnoniebieskim, postanowiłam połączyć w kopertówce dwa kolory - ten spódnicowy z ebay oraz ciemnoniebieską alcantarę, którą zakupiłam jakiś czas temu na allegro celem uszycia torby, a w efekcie tego powstały nowe obicia na krzesła.
Niejedną spódnicę już uszyłam. Niejedną zepsułam. Ale to pierwsza spódnica, która mi w 100% pasuje i którą będę nosić. Może dlatego, że nie uszyłam jej z wykroju, a może dlatego, że miałam wenę. Skorzystałam z porad Jaśka, który pokrótce rozrysował i objaśnił nam metodę tworzenia kontrafałd - w sensie obliczeń matematycznych! Nie, żebym nie wiedziała jak się tworzy kontrafałdy :) Obliczenia bardzo ułatwiły mi pracę, która nie poszła na marne. Nareszcie.
Idąc za ciosem, postanowiłam uszyć dla małej Hanki coś podobnego do mojej nowej bluzy TU. Wykorzystałam moment, kiedy spała i wykroiłam jej sukieneczkę, dość luźną, żeby mogła pochodzić w niej przez jakiś czas. Dzieciaki tak szybko rosną, że czasem trudno uwierzyć, że z dnia na dzień mają już inny rozmiar..
Od kilku miesięcy uczęszczam na kurs kroju i szycia u Janka Leśniaka. Kurs jak kurs - powiedzieć można by było. Ale nie powiem tak - kurs cudeńko jak się patrzy, a Jasiek mega pozytywny. Człowiek, który ma fantazję i nigdy się nie zraża! Jestem w grupie z dwiema dziewczynami,
Właściwie spodenki te powstały już wcześniej, ale nie miałam do nich serca, żeby sfotografować. Udało się z trudem, bo światło nie takie, bo aparat nie taki.. ale foty są! 
Hania, jak każde dziecko, na początku zupełnie nie zwracała uwagi na to, co nosi. A najlepiej byłoby jej, gdyby nosiła nic. Teraz już nauczyła się, że trzeba się ubrać, choć czasem jeszcze marudzi..
Długo nie pisałam, wiele się działo, a nie miałam czym robić zdjęć :( teraz mam aparat zastępczy, choć to wciąż nie jest to, czego oczekuję. Mam nadzieję, że już niedługo będę mieć w pełni sprawny warsztat pracy. Najważniejsze, że sprzęty do szycia i haftowania sprawują się świetnie. 